نذر مشى لا حاجّا و لا معتمراً اگر نذر كرد مشى به سوى بيت الله حرام لا حاجّاً أو معتمراً ، در واقع ، انعقاد موقوف بر تعدّد قصد است كه لازم آن لغويت زياده است ؛ و در تقدير انعقاد ، لازم است احرام به واسطهء تكليف داخل نه به واسطهء نذر ؛ و اظهر تقيد مقصود است از عبارت ، پس منعقد نمىشود غير طاعت منذوره . نذر مشى بدون قرينه يا قصد موضع و نذر مشى ، بدون قرينه يا قصد موضعى كه مشى به سوى آن عبادت باشد ( مثل مشى براى عيادت مريض و نحو آن ) منعقد نمىشود . نذر احجاج ولد يا استنابه از او اگر نذر كرد [ كه ] اگر ولدى را مرزوق شد او را براى حج ببرد ، يا از جانب او حج نمايد ، پس وفات كرد ناذر ، يكى از آن دو را از اصل تركهء ميّت انجام مىدهند . و احوط اختصاص اين حكم [ است ] به صورت تمكَّن والد از عمل منذور به نحوى كه در احجاج ولد يا از او معتبر است قبل از وفات ؛ پس صورت ولادت بعد از وفات والد ، داخل نيست بنا بر اظهر . و اگر اختيار كرد استنابه را ، نائب قصد حج از ولد مىكند اگر چه صغير باشد ؛ و اگر ولد را فرستاد ، پس اگر مميز بود خودش قصد مىكند ، و گر نه به ترتيب حج طفل به جا آورده مىشود . و اگر به تأخير افتاد تا وقت بلوغ ولد ، پس اگر استنابه را اختيار كرد مجزى از حجة الاسلام نيست ؛ و اگر اختيار كرد مباشرت ولد را مجزى است ، مثل استطاعت بذليّه اگر چه بذل به سبب نذر ، واجب شده است . و اگر والد قبل عمل [ از ] منذور وفات كرد ، وصىّ مخيّر است - مثل والد - در إخراج اقلّ از دو كيفيّت به حسب قيمت يا تحصيل رضاى همهء ورثه در زائد از اجرت حج ؛ و اگر ولد وفات كرد قبل از انجام يكى از دو امر ، متعيّن مىشود استنابه از جانب ولد . و اگر ولد وفات كرد بعد از تمكَّن والد و عدم اتيان به احد أمرين ، متعيّن مىشود